The No-Touch Rule. Part One — Seven Days | KATARZYNA SZCZEPKOWSKA

 

„The No-Touch Rule. Part One — Seven Days”

Autorka: Katarzyna Szczepkowska
Seria: A Desire Reset Novel
Gatunek: romans współczesny, romans psychologiczny, literatura obyczajowa
Dla kogo: dla czytelników lubiących dojrzałe romanse o chemii, granicach, zgodzie, zdradzie i odbudowywaniu zaufania — bardziej o napięciu między ludźmi niż o szybkim przechodzeniu do łóżka.
Ocena: 8/10

Mini-recenzja

Mara Ellis odkrywa zdradę narzeczonego w sposób wyjątkowo gorzki: Daniel korzysta z aplikacji randkowej Vela, której kampanię reklamową współtworzyła właśnie ona. Profil, zdjęcia z ich wspólnych podróży i osiem rozmów z innymi kobietami wystarczają, żeby sześć lat związku oraz planowany ślub rozsypały się w ciągu jednego poranka.

To bardzo dobry początek, bo od razu ustawia główny temat książki: czy współczesne relacje naprawdę dają nam więcej możliwości, czy tylko uczą bez końca szukać „lepszej opcji”? Mara zawodowo wie, jak projektuje się aplikacje mające utrzymać użytkownika przy kolejnym przesunięciu ekranu. Teraz sama boleśnie doświadcza konsekwencji mechanizmu, który wcześniej sprzedawała innym.

Po rozstaniu trafia na grecką wyspę do luksusowego Kallos House. Miało być wellness, ale szybko okazuje się, że dr Evelyn Cross ma znacznie bardziej radykalny plan. Telefony trafiają do zamknięcia, nie ma alkoholu, pracy ani social mediów, a główna zasada brzmi: przez siedem dni uczestnicy nie mogą się celowo dotykać.

I właśnie ten pomysł jest największą siłą powieści.

Zakaz dotyku nie służy tylko jako romantyczny trik mający sztucznie podbić napięcie. Evelyn wyjaśnia, że ludzie często wykorzystują kontakt fizyczny jako szybką odpowiedź na pytania, których nie potrafią wypowiedzieć: „czy mnie chcesz?”, „czy jesteśmy razem?”, „czy jestem ważna?”. Przez siedem dni bohaterowie muszą zamiast tego używać słów.

Wtedy pojawia się Theo.

Między nim a Marą chemia działa niemal natychmiast, ale książka nie pozwala im skonsumować jej w trzecim rozdziale i udawać, że mamy wielką miłość. Zamiast tego dostajemy spojrzenia, rozmowy, prowokacje, stopniowe odsłanianie słabości i coraz bardziej absurdalnie intensywną świadomość tych kilku centymetrów dzielących dłonie. Theo dobrze rozumie podstawową zasadę: pragnienie nie jest jeszcze zgodą.

To zdecydowanie najlepszy element romansu. Napięcie erotyczne bierze się z powstrzymywania, a nie z mnożenia scen erotycznych.

Mara również wypada dobrze. Jest sarkastyczna, zawodowo cyniczna, inteligentna i przyzwyczajona do analizowania zachowań ludzi jak kampanii marketingowych. Humor staje się jej pancerzem. Jednocześnie zdrada Daniela sprawia, że każde nowe zainteresowanie natychmiast uruchamia podejrzliwość. Dzięki temu jej nieufność wobec Theo nie jest sztucznym konfliktem wrzuconym dla przedłużenia fabuły.

Theo nie okazuje się jednak romantycznym ideałem bez przeszłości. Ma własne sekrety i decyzje zawodowe, za które musi wziąć odpowiedzialność. Gdy Mara dowiaduje się o niewygodnych faktach, książka robi coś ciekawego: nie każe jej natychmiast mu wybaczyć. Theo nie próbuje też przerobić przeprosin na obronę własnego charakteru. Mara mówi wprost, że jeszcze mu nie ufa i nie wybacza, a on to przyjmuje.

To dojrzałe podejście do konfliktu.

Równie ciekawie wypadają bohaterowie drugoplanowi. Sofia, Jonah, Claire, Adrian czy Evelyn nie są tylko dekoracją dla głównego romansu. Ich historie pokazują różne sposoby radzenia sobie z samotnością, potrzebą aprobaty, małżeńskim kryzysem i uzależnieniem od cudzej uwagi. Szczególnie interesująca jest Evelyn, bo sama nie okazuje się bezbłędną terapeutką stojącą ponad uczestnikami. Jej własna przeszłość komplikuje moralną pozycję osoby ustanawiającej zasady.

Problem polega na tym, że 746-stronicowy PDF jest bardzo długi jak na historię opartą przede wszystkim na siedmiodniowym eksperymencie relacyjnym. Książka ma sporo dobrych dialogów, ale niektóre rozmowy wracają do tych samych tematów: granic, kontroli, zgody, zaufania, performowania emocji. Po pewnym czasie czytelnik rozumie mechanizm i nie zawsze potrzebuje kolejnego ćwiczenia terapeutycznego, które tłumaczy go ponownie.

Momentami Kallos House zaczyna też funkcjonować bardziej jak bardzo dobrze napisany podręcznik relacji ubrany w romans niż naturalne miejsce. Evelyn potrafi niemal każdą sytuację zamienić w idealnie sformułowaną lekcję. Jest to inteligentne, ale czasem aż zbyt precyzyjne.

Za to końcówka pierwszej części zasługuje na pochwałę. Historia nie udaje, że siedem dni rozwiązało wszystkie problemy Mary. Kiedy zakaz dotyku przestaje obowiązywać, ona i Theo ustalają granice zamiast automatycznie przejść do seksu. Mara jasno komunikuje „no sex”, a później rozszerza zgodę krok po kroku; Theo sprawdza, czy nadal czuje się komfortowo.

I co najważniejsze: finał nie sprzedaje bajki „teraz już wszystko będzie dobrze”. Mara rozumie, że prawdziwy sprawdzian rozpocznie się dopiero wtedy, gdy wrócą telefony, praca, wiadomości i wszystkie alternatywy, od których zostali na chwilę odcięci.

To bardzo dobre zamknięcie Part One, bo kończy eksperyment, ale nie udaje końca całej relacji.

Plusy

✓ bardzo mocny prolog ze zdradą przez aplikację randkową
✓ świetny pomysł z siedmiodniowym zakazem dotyku
✓ bardzo dobra chemia Mara–Theo
✓ napięcie erotyczne budowane bez natychmiastowego seksu
✓ dojrzałe podejście do zgody i granic
✓ Mara ma charakter, humor i realne wady
✓ Theo nie jest papierowym „idealnym facetem”
✓ dobre dialogi i słowne pojedynki
✓ ciekawa krytyka aplikacji randkowych i gospodarki uwagi
✓ bohaterowie drugoplanowi rzeczywiście mają własne problemy
✓ historia pokazuje, że zaufanie buduje się przez zachowanie, a nie deklaracje
✓ finał pozostawia sensowną przestrzeń dla dalszego ciągu

Minusy

− całość jest zdecydowanie zbyt długa
− część ćwiczeń terapeutycznych powtarza podobne wnioski
− niektóre dialogi brzmią momentami bardziej jak wykład psychologiczny niż spontaniczna rozmowa
− Evelyn bywa zbyt doskonała w formułowaniu „cytowalnych” prawd
− drugoplanowych uczestników jest sporo i nie każdy dostaje równie dużo miejsca
− relacja Mara–Theo chwilami rozwija się w bardzo kontrolowany, niemal podręcznikowy sposób
− można by skrócić książkę bez utraty głównego sensu

Czy warto przeczytać?

Tak.

Szczególnie jeśli lubisz romance, w którym atrakcyjność nie sprowadza się do opisów ciała, a napięcie powstaje z rozmowy, oczekiwania i świadomie stawianych granic.

To także dobra propozycja dla osób zmęczonych historiami, w których „nie mogłem się powstrzymać” ma uchodzić za romantyczne. Tutaj bohaterowie mogą się powstrzymać — i właśnie dlatego pożądanie działa mocniej.

Ocena końcowa: 8/10

Bez lukru: The No-Touch Rule ma świetny koncept, bardzo dobrą parę głównych bohaterów i wyjątkowo świadome podejście do zgody. Najbardziej potrzebuje jednak tego samego, czego Mara uczy się na wyspie: mniej bodźców, mniej powtarzania i odrobiny przestrzeni. Po mocnym skróceniu byłaby to jeszcze lepsza książka.